Mijn geboorte

 

 

Mei 1940 werd Rotterdam gebombardeerd. Mijn moeder was hoogzwanger. Terwijl het bombardement als een orkaan door de stad denderde zat zij met trillende benen in haar stoel. Ik lag "veilig" in de moederschoot. Mijn vader stond op het balcon en zag dat de vlammen vanwege de krachtige wind steeds dichter ons huis naderde. Terwijl hij dat zag probeerde hij mijn moeder gerust te stellen. God zij dank werd ons huis niet gebombardeerd of door het vuur getroffen. Enkele straten verder lagen woningen wel in puin. Mijn vader liep naar buiten. Hij zag gevangenen in hun gevangeniskloffie lopen over de straat. Gevlucht uit de gevangenis aan de Noordsingel.  Mensen gilden, iederéén was in paniek!

19 juni werd ik geboren. Gezien het feit, dat in de buurt een afweergeschut stond en de Engelse vliegtuigen overvlogen naar Duitsland kwam het zeer vaak voor dat het afweergeschut in actie kwam. Mijn moeder vertelde me, dat zij overdag of 's nachts mij abrupt uit mijn wiegje plukte om na het luchtalarm de schuilkelder in te vluchten. Ik weet mij dat natuurlijk niet meer te herinneren. Vanaf mijn derde jaar werd ik bewuster van mijn omgeving. Flarden weet ik nog uit deze tijd te herinneren. In 1944 werd mijn vader uit huis gehaald. Soldaten liepen in onze huiskamer. Ik zat in de kinderstoel. Zag dat de soldaten in laatjes keken. Buiten kijkend door het raam zag ik veel mensen bij elkaar staan. Enkele maanden later kwam 1 straat verder een V1 naar beneden. Alle ramen in ons huis gingen stuk. De volgende dag ging ik buiten spelen en zag dat de huizen in elkaar waren gestort en de bedmatrassen over de leidingen van de tram hingen. Als ik terugkijk naar die tijd zie ik mezelf als een jongetje die dat toch een beetje op een afstand registreerde. Ik kan me niet herinneren, dat ik bang was. Ik volgde de gesprekken van mijn ouders met vrienden en buren over mensen, die op de Gordelweg gefusilleerd waren. Ik zag op bevrijdingsdag mensen met elkaar dansen, die elkaars benen hadden vastgebonden. Ik vond dat wel beangstigend. Na de oorlog kwamen die angsten er nog veel meer uit. Heel lang heb ik als jongetje nachtmerries gehad, omdat ik bang was dat er weer oorlog zou komen. Op mijn 10de jaar las ik in de krant, dat de Russen een waterstofbom hadden ontwikkeld. In mijn eentje liep ik daarover na te denken. Wat voor gevolgen zouden dat weer kunnen hebben. Op volwassen leeftijd droomde ik regelmatig, dat ik in een kinderstoel zat en dat duitsers in een auto buiten reden zonder kentekenplaat. (Zij stonden boven de wet) Op een gegeven moment werd dan heel hard beneden aan de deur geklopt en geschreeuwd. Ik werd dan wakker.

Eén keer ben ik als volwassen man met mijn volwassen zoon naar Rotterdam in de Talmastraat gegaan. Het huis waar ik geboren was en de eerste 8 jaar opgroeide. Het greep mij enorm aan.

 

Vervolg is te lezen door "in te loggen".

Vervolg van mijn geschiedenis

Vervolg

17-01-2013 22:11
Ik wil hierbij ook nog weergeven de verhalen die mijn ouders vertelden over deze oorlogsperiode, zoals wij als gezin leefde. Verhalen, die duidelijk maken, dat de oorlog mijn ouders heel onzeker en bang maakten. Ik in een leefwereld opgroeide waar angst en onzekerheid een hoofdrol speelden. Ik heb...